We Włoszech Walentynki są świętem bardzo romantycznym, a zarazem „stylowym”. Obchodzone 14 lutego, łączą w sobie historie, legendę o św. Walentym (patronie zakochanych i umysłowo chorych) oraz wielowiekową już tradycję. Wraz z biegiem lat walentynki ewoluowały na dzień miłości i romantycznych gestów w praktycznie w każdym zakątku świata.
.
.
W tym dniu zakochani skupiają się na swojej drugiej połówce wręczając jej elegancki prezent (słynne we Włoszech czekoladki z karteczką z cytatem o miłości Baci Perugina bądź czerwone róże, w przypadku kobiet), spożyciu z nią uroczystej kolacji (często ze specjalnym walentynkowym menu bogatym w wino i desery, oferowanym przez lokalne restauracje) i okazywaniu sobie wielu gestów miłości. Ponadto sporo zakochanych przypina tzw. kłódki miłości lucchetti dell’amore ze swoimi imionami na mostach (przykładem rzymski Most Milvio), a klucz wrzucają do wody jako symbol wiecznej miłości. Wiele też miast (zwłaszcza Werona, znane jako miasto Romea i Julii czy Terni – miejsce św. Walentego) organizuje
imprezy tematyczne, oficjalne uroczystości, eventy, spacery, koncerty bądź iluminacje podyktowane świętu miłości. Co ciekawe, we wspomnianej Weronie ludzie z całego świata pozostawiają bądź przysyłają listy miłosne do Julii, a na które skrupulatnie odpowiadają wolontariusze.
.
.
Przesądy w dniu św. Walentego
14 luty od wieków otoczony jest wieloma ludowymi wierzeniami i jakże tajemniczą
aurą. Wierzono, że w tym o to dniu los zsyłał ludziom zakochanym bądź samotnym znaki dotyczące upragnionej przez nich miłości. Wynikające z tego przesady miały więc być bardzo pomocne w odnalezieniu prawdziwego uczucia. Nie inaczej jest we Włoszech, gdyż do dnia dzisiejszego w wielu włoskich regionach wierzy się, iż pierwsza osoba jaką się ujrzy z
rana w Walentynki będzie symbolizować lub przypominać przyszłego wybranka. Sądzono
też, że widząc parę ptaków tego dnia zapewnimy sobie szybkie zaręczyny, albowiem owe zwierzęta dobierają się w pary właśnie w tym dniu. O poranku też, najlepiej przed wschodem słońca, przemycie twarzy wodą miało natomiast zapewnić nadejście uczucia lub uchronić dotychczasową relację przed zdradą. Równie istotna była sprawa z proroczymi snami, albowiem w nocy z 13 na 14 lutego powinno się położyć pod poduszkę kartkę z imieniem ukochanej osoby bądź listek laurowy, a wówczas przyśni się nam nasza „przyszła” miłość. Sen ten miałby się ziścić w ciągu roku. Dodatkowo na niektórych rejonach północnych Włoszech dziewczyna spożywająca w całości jabłko, wspominająca w myślach wybranka, miała przyciągnąć sobie w niedalekiej przyszłości miłość. Z kolei na południu kraju
wierzono, że chowając pod łóżkiem klucz w dniu wspomnienia św. Walentego otworzymy serce na umiłowaną przez nas osobę. Oprócz tego w małych wioskach wrzucano często
do rozpalonego ogniska czy też pieca karteczkę z imieniem umiłowanego. Spalona bez
dymu – symbolizowała szczerą miłość, a spalona z dymem – ukazywała owego wybranka
jako kogoś nieszczerego w swoich uczuciach.
.
.
Buon San Valentino!
Tekst Agnieszka Banaś
