Wyobraź sobie poniedziałek rano. Budzik dzwoni o piątej lub szóstej, kawa się wylewa, albo co gorsza okazuje się, że właśnie skończyła się, samochód nie chce odpalić, pociąg się spóźnia, w pracy czeka dwadzieścia nieodpisanych maili, a w głowie huczy od stresu. Każdy z nas ma swoje grosze dni w codzienności. Czy w takich momentach można pomyśleć, że moja praca mnie uświęca, że moja codzienność mnie uświęca (?)
I wtedy pojawia się postać z Barbastro w Hiszpanii. Dziś powiemy o nim: to hiszpański święty, święty od codzienności, promotor apostolstwa laikatu, założyciel Opus Dei – ksiądz Josemaria Escriva.
Życiorys Josemarii Escriva
W myśl licznych publikacji opisujących sylwetkę Josemarii Escriva, urodził się 9 stycznia 1902 w Barbastro w Hiszpanii. Po zakończeniu edukacji w szkole średniej rozpoczął studia w seminarium w Logroño. W 1920 roku przeniósł się do seminarium do Saragossy. W 1923 rozpoczął równoległe studia prawnicze na miejscowym uniwersytecie. 28 marca 1925 otrzymał święcenia kapłańskie. 31 marca został wikarym w wiosce Perdiguera. Za zgodą arcybiskupa Saragossy, w kwietniu 1927 roku przeniósł się do Madrytu, gdzie doktoryzował się w prawie cywilnym (1939). W tym czasie zajmował się także pracą duszpasterską wśród dzieci, chorych i najuboższych na przedmieściach Madrytu. Był kapelanem Patronatu Chorych św. Izabeli.
Jego działalność nie kończy się na posłudze kapłańskiej w Hiszpanii. 2 października 1928 r. zakłada „Dzieło Boże” z łaciny Opus Dei w stolicy Hiszpanii. Zgodnie z ideą Opus Dei Josemarti Escriva głosi powszechne powołanie do świętości. I to przesłanie stanie się głównym tematem nauczania tego świętego. Z Hiszpanii wyjeżdża do Włoch. W 1946 roku rozpoczyna stały pobyt w Rzymie. Uzyskuje doktorat z teologii przy Uniwersytecie Laterańskim. Z Rzymu wyjeżdża do różnych krajów Europy, by umacniać Opus Dei w tych krajach. Umiera w Rzymie 26 czerwca 1975r. Tysiące osób, wśród nich liczni biskupi różnych krajów – w sumie jedna trzecia światowego episkopatu – zabiega przy Stolicy Świętej o otwarcie jego procesu kanonizacyjnego. 17 maja 1992 r. Jan Paweł II beatyfikuje Josemarię Escriva a Świętym ogłasza go dziesięć lat później, 6 października 2002 r., na Placu Św. Piotra w Rzymie. Jego grób znajduje się w Santa Maria della Pace w Rzymie (w pobliżu Piazza Navona).
Każdy jest powołany do świętości
„Tam, gdzie są wasi bracia, tam gdzie są wasze dążenia, wasza praca, wasze miłości, tam jest miejsce waszego codziennego spotkania z Chrystusem. To właśnie wśród spraw najbardziej prozaicznych na tej ziemi powinniśmy uświęcać się, służąc Bogu i wszystkim ludziom” – mówił Josemaria.
Według św. Josemaríi Escrivy świętość nie jest zarezerwowana dla wybranych – to powołanie każdego z nas, wpisane w sam środek codziennego życia. To sztuka przekuwania zwykłej pracy, domowych obowiązków i relacji w coś pięknego.
Josemaría Escrivá, założyciel Opus Dei, przypomniał światu prawdę wywrotową: miejscem spotkania z Bogiem jest twoje biurko, kuchnia i przystanek autobusowy, twoje miejsce pracy, odpoczynku, spotkań z najbliższymi, TWOJA CODZIENNOŚĆ!! Według jego nauczania nie chodzi o to, by robić rzeczy nadzwyczajne, ale by zwykłe rzeczy robić z nadzwyczajną miłością. Dobrze napisany raport, cierpliwość w korku czy uśmiech w gorszy dzień to nie przeszkody w rozwoju duchowym, ale jego główny materiał do stawania się jeszcze lepszym człowiekiem. To zaproszenie do życia na sto procent – z pasją, sensem i przekonaniem, że każda minuta ma znaczenie.
Dziedzictwo Opus Dei to przede wszystkim pisma/dzieła założyciela Opus Dei dostępne dziś jako książki między innymi takie jak: „Droga”, „Bruzda”, „Kuźnia”, „To Chrystus przychodzi”. Dziedzictwo Opus Dei to również wspólnoty ludzi świeckich znajdujące się w wielu krajach na całym świecie. Wspólnoty te mają charakter struktury w ramach Kościoła Katolickiego. Działają podobnie do diecezji, ale bez granic geograficznych. Członkowie i sympatycy Opus Dei stanowią ludzie świeccy – lekarze, nauczyciele, kierowcy, rodzice, nie składają ślubów zakonnych, nie noszą specjalnych strojów i żyją dokładnie tak samo jak ich sąsiedzi, „zwykli ludzie, obywatele”, starając się jedynie wykonywać swoje obowiązki z chrześcijańskim duchem.
.
.
W końcu dziedzictwo Opus Dei to przekonanie, że wielkość rodzi się w ukryciu codzienności.
W duchowości Opus Dei każdy zawód i każda rola społeczna są pełnoprawną drogą do świętości.
Więcej informacji znajduje się pod poniższym linkiem:
https://opusdei.org/pl-pl/article/opus-dei-na-swiecie
Tekst Ines Pok.
Źródło: Wikipedia, opusdei.org.pl, Grafika: Wikepedia
