Pani Lidia Izabela Lachowska przesłała do Redakcji wiersz pt. Nowy Rok. Zapraszamy do lektury.
Lidia Izabela Lachowska
NOWY ROK
nie wierzę w Nowy Rok
widziałam go zbyt wiele razy
żeby jeszcze ufać kalendarzowi
to tylko noc
podczas której ludzie udają
że jutro będą kimś innym
że liczba na ścianie
ma większą siłę
niż wczorajsze przyzwyczajenia
szampan smakuje tak samo jak wczoraj
samotność też
tylko hałas jest większy
patrzę na fajerwerki
jak na krótkie wiersze bez treści:
dużo błysków
mało pamięci
potem dym
i zapach spalonego papieru
postanowienia noworoczne
bawią mnie najbardziej
obietnice
zawsze od jutra
nigdy od teraz
jedyny sens Nowego Roku
polega na tym
że można spokojnie usiąść
kiedy wszyscy inni krzyczą
i napisać jedno uczciwe zdanie
bez daty
bez planu naprawczego
z kolejnym nieidealnym „jeszcze”
gdybym miała wznieść toast
zrobiłabym to krótko:
za to
że wciąż tu jesteśmy
mimo że tyle razy
nie było ku temu powodów
a potem poszłabym spać
przed północą
bo wiem
że prawdziwa zmiana
nigdy nie przychodzi punktualnie
.
.
Lidia Izabela Lachowska – poetka, doktor nauk teologicznych i nauczycielka z Publicznej Szkoły Podstawowej w Przewodowie. Autorka czterech tomików poetyckich: Ceramiczne ogrody, Teraz jest cisza, Już oraz Amazonki. Współautorka tomiku Trzy akty poezji wydanego wspólnie z Barbarą Sitek – Wyrembek oraz Barbarą Strzałkowską. Laureatka licznych konkursów literackich, publikowana w prasie i antologiach. Jej wiersze emitowano w Polskim Radiu i radiu MagMa. W swojej poezji łączy duchowość z podróżą, codzienność z pamięcią, ciszę z blaskiem południowego światła. W jej twórczości nie brakuje też odwołań do cyfryzacji, filozofii oraz szeroko pojmowanego humanizmu.
