Metal dla większości ludzi kojarzy się z chłodem, ciężarem i przemysłem. Dla METAL JUNKIE jest jednak czymś znacznie więcej. To materiał, który żyje, zaskakuje i nieustannie prowokuje do poszukiwań. W swojej pracowni tworzy monumentalne rzeźby, delikatne konstrukcje z metalu i drutu, a nawet niezwykłe „spawane obrazy” inspirowane Vincentem van Goghiem. O pasji, eksperymentach i nieustannej potrzebie tworzenia rozmawia z nami METAL JUNKIE.
.

.
Kim jest METAL JUNKIE? Artystą, rzemieślnikiem, a może człowiekiem całkowicie uzależnionym od tworzenia?
Myślę, że przede wszystkim jestem człowiekiem, który nie potrafi żyć bez tworzenia. Metal całkowicie mnie pochłonął. To nie jest zwykła praca ani sposób na życie. To pasja, która towarzyszy mi każdego dnia. Jestem artystą, ale również eksperymentatorem. Nieustannie szukam nowych możliwości i nowych sposobów wykorzystania materiałów, z którymi pracuję.
Pamiętasz moment, kiedy metal stał się czymś więcej niż materiałem do pracy?
Metal fascynował mnie od samego początku. Z czasem zacząłem dostrzegać w nim znacznie więcej niż tylko twardy, zimny materiał. Każdy rodzaj metalu ma swój charakter, ograniczenia i możliwości. Im więcej z nim pracowałem, tym bardziej chciałem odkrywać jego nieznane oblicza. W pewnym momencie zrozumiałem, że to właśnie moja droga.
Twoja pracownia przypomina laboratorium eksperymentów. Spawarka, szlifierka, ogień, temperatura…
Bardzo często przekraczam granice typowych technik. Lubię eksperymentować i nie zawsze korzystam z gotowych rozwiązań. Sprawdzam zachowanie materiałów pod wpływem temperatury, gazów i ognia. Czasami trzeba popełnić wiele błędów, żeby znaleźć właściwą drogę. Właśnie to jest dla mnie najbardziej fascynujące.
.

.
Pracujesz z aluminium, stalą nierdzewną i tytanem. Który materiał jest największym wyzwaniem?
Każdy wymaga indywidualnego podejścia. Aluminium daje ogromne możliwości budowania lekkich form. Stal nierdzewna potrafi zaskakiwać kolorami uzyskiwanymi dzięki odpowiedniemu oddziaływaniu temperatury. Natomiast tytan jest wyjątkowo wymagający. Nie wybacza błędów i wymaga ogromnej precyzji. Właśnie dlatego tak bardzo mnie interesuje.
Jednym z najbardziej imponujących projektów jest kobieca postać wykonana z tytanu w skali 1:1.
To był jeden z najtrudniejszych projektów w mojej karierze. Tytan stawia bardzo wysokie wymagania. Trzeba doskonale rozumieć jego zachowanie i wiedzieć, jak z nim pracować. Największym wyzwaniem było opracowanie odpowiedniej techniki i uzyskanie właściwej formy. Satysfakcja po ukończeniu takiej pracy jest ogromna.
.

.
Co bardziej fascynuje Cię w twórczości: proces czy efekt końcowy?
Jedno i drugie. Sam proces jest niezwykle ważny, ponieważ właśnie wtedy odkrywam nowe możliwości materiału. Często nie wiem, jaki będzie końcowy rezultat. Lubię ten element nieprzewidywalności. Ale oczywiście moment, kiedy powstaje gotowe dzieło, daje ogromną satysfakcję.
W Twojej twórczości spotykają się dwa światy: monumentalne rzeźby i niezwykle delikatne konstrukcje z drutu.
Nie potrafiłbym wybrać jednego. Monumentalne rzeźby pozwalają pokazać siłę i ekspresję, natomiast małe, subtelne formy wymagają ogromnej precyzji i cierpliwości. To dwa różne sposoby opowiadania o człowieku i świecie.
Człowiek bardzo często pojawia się w Twoich pracach. Dlaczego?
Ludzka sylwetka jest niewyczerpanym źródłem inspiracji. Fascynuje mnie anatomia, proporcje, ruch i napięcie ciała. Chciałbym, aby moje rzeźby pokazywały nie tylko formę, ale również emocje i dynamikę.
Metal zazwyczaj kojarzy się z ciężarem, a Tobie udaje się nadać mu lekkość i wrażenie ruchu.
To kwestia wyobraźni, techniki i odpowiedniego podejścia do materiału. Metal nie musi być ciężki wizualnie. Wszystko zależy od konstrukcji, proporcji i sposobu prowadzenia formy.
.

.
Każda Twoja praca powstaje tylko w jednym egzemplarzu. Trudno się z nimi rozstawać?
Każda ma swoją historię i jest częścią mnie. Nie tworzę seryjnie. Nawet jeśli wracam do podobnych tematów, nigdy nie powstają dwie identyczne prace. Kiedy jednak dzieło opuszcza moją pracownię, zaczyna już własne życie.
Mówisz o sobie jako o człowieku, który nigdy nie odczuwa pełnej satysfakcji. Perfekcjonizm pomaga czy przeszkadza?
Jedno i drugie. Dzięki niemu nieustannie chcę robić coś lepiej. Z drugiej strony trudno czasami uznać pracę za skończoną. Zawsze widzę coś, co można jeszcze poprawić.
Van Gogh spawany stalą
Szczególne miejsce w twórczości METAL JUNKIE zajmują dzieła inspirowane Vincentem van Goghiem.
Skąd pomysł na spawanie obrazów Van Gogha?
Van Gogh był dla mnie kimś bardzo bliskim artystycznie. Mam wrażenie, że nie malował farbą, ale walczył z nią. Nakładał ją warstwa po warstwie, aż obraz stawał się niemal rzeźbą. Pomyślałem, że mogę zrobić podobnie, tylko zamiast farby użyję spawu. Nie kopiuję Van Gogha. Ja z nim rozmawiam poprzez własną sztukę.
Powstały dwie wyjątkowe prace: „Van Gogh” oraz „Słoneczniki – Van Gogh interpretacja w stali nierdzewnej”. W obu kolor nie został namalowany. Powstał dzięki temperaturze i autorskim technikom obróbki metalu. Złoto, ochra i głębokie czernie są efektem kontrolowanego działania ognia.
Czy spawanie obrazu jest trudniejsze niż tworzenie rzeźby?
To zupełnie inny rodzaj trudności. W rzeźbie można pewne rzeczy ukryć w formie. W obrazie nie ma gdzie się schować. Każdy spaw jest widoczny jak pociągnięcie pędzla. Jeden błąd potrafi zaburzyć całą kompozycję.
O czym dziś marzy METAL JUNKIE?
Nie lubię stawiać sobie granic. Chcę rozwijać własne techniki, poznawać kolejne możliwości materiałów i tworzyć rzeczy, których nikt wcześniej nie próbował zrobić. Największym wyzwaniem pozostaje dla mnie nieustanne poszukiwanie czegoś nowego.
.

.
Na koniec chciałabym zapytać o słowa, które stały się Twoim artystycznym mottem: „Ja metalom daję kształt. Duszę mają swoją”.
Metal ma własny charakter i własną naturę. Mogę nadać mu formę, ale nie mogę zmienić tego, czym jest. Każdy materiał ma w sobie coś wyjątkowego. Trzeba tylko nauczyć się to dostrzegać i wydobywać.
Rozmawiała: Ewa Trzcińska
Zdjęcia: Darek Kulinowski




















